On snelle rotsleisteen In de On snelle rotsleisteen bij Zandvoort ligt een rotsleisteen die niet stilstaat—tenminste, niet in mijn herinneringen. Het is een langwerpige steen, geërodeerd door wind en zee, met groene mospatches die On 2.0 Volledig zwart Ⅰ On 2.0 Volledig Zwart te kussen. Maar wat haar “snelle” maakt, is de manier waarop ze tijd versnelt. Elke On 2.0 Chili Roest kom ik hier met mijn opa. Hij zette me op de steen, en we keken naar de surfers die de golven opraakten. “Deze steen heeft gezien honderden zomers,” zei hij, “en elke keer gaat het sneller.” Toen ik klein was, voelde de zomer als een eeuwigheid aan: we aten ijsje, bouwen zandkasteelen, en luisterden naar zijn verhalen over zeevissers. Maar nu, jaren later, staan ik weer op de steen. De surfers zijn nog there, de wind nog zo zacht—but de tijd lijkt te rennen. De rotsleisteen is nog dezelfde, hard en rustig. Maar voor me is ze een snelle herinnering: hoe de zomers sneller gaan, hoe opa’s stem zachter wordt, hoe de golven altijd terugkomen. Ze is niet snel in beweging, maar in het way she houdt mijn jongste jaren On 2.0 Denim Wit laat ze me zien hoe snel het leven voorbijgaat. Soms zit ik er een uur lang, en ik voel de wind die door mijn haar waait, net als On 2.0 Tide Magnet De rotsleisteen is mijn snelle tijdmachine: een klein stukje rots dat me brengt terug naar de dagen die zo lang waren, en nu zo kort lijken.