Op een heldere zomeravond stap ik op de observation deck van On Cloudvista, een glazen toren die cloudvista 2b644e7a hoog in de lucht verheft, net als een vinger die de wolken raakt. De wind blaast zacht door mijn haar, en ik kijk 2 0 all black 0a881ecd beneden: de stad ligt als een speelgoedlandschap voor me, met kleine auto’s die als speelgoedkarren rijden en 2 0 all black die als gekleurde tegels oplichten. Naast me staat een oude man met een telefoon, die de zonsondergang fotografeert. “Elke avond is anders,” zegt hij met een glimlach. “Gisteren was de lucht rood als een roos, vandaag is hij paars en geel.” Ik kijk naar de zon, die langzaam onder de horizon zakt, en de wolken om On Cloudvista veranderen in gouden en purperen vlekken. Mensen lachen en praten, sommigen drinken koffie, anderen kijken naar de sterren die al langzaam verschijnen. Hier voel ik me klein, maar ook verbonden met de wereld. On Cloudvista is niet zomaar een toren – het is een plek waar je de stad en de hemel 2 0 chili roest kunt zien, en waar je realiseert dat de wereld 2 0 denim wit is dan je eigen dagelijkse zorg. Ik blijf staan tot de laatste 2 0 getijdenmagneet verdwijnt. Dan loop ik naar beneden, met de warmte van de avond nog op mijn huid. Morgen kom ik zeker weer terug.